Coenie de Villiers se lied oor die Natuur, ons kerk, pas nogal mooi in by die waardes van die Seisoen van Luister:

In my kerk is daar geen dak nie

Geen reliëf of skildery

Geen kandelaar wat hoog moet hang nie

Almal kan hier toegang kry

Want my koepel is die hemel

Hoog genoeg vir al die sterre

Breed genoeg vir die planete

Hier sal jy stilte

Hier sal jy vrede

Hier sal jy rus by My kom kry

In my kerk is daar geen mure

Wat ‘n horison beperk nie

Daar's geen deure en geen slot nie

Geen register om te merk nie

Want die berge is die suile

Waar die arende kan skuilhou

Ja, die vlaktes is my vloere

Hier sal jy stilte

Hier sal jy vrede

Hier sal jy rus by My kom kry

In my kerk is daar geen vensters

Wat met brandglaskleure blink

Geen nagmaalbrood wat jy moet breek

Of wyn wat iemand nog moet skink nie

Want in my kerk sien jy die kleure

In die skemer as die son sak

En die laaste wolke saampak

Hier sal jy stilte

Hier sal jy vrede

Hier sal jy rus by My kom kry

In my kerk is daar geen koor of

Orrel wat die rus verstoor nie

Hier vra niemand vir jou geld nie

As jy bieg, sal niemand hoor nie

Want die storms is perkussie

En die wind wat nooit wil rus nie

Maak musiek in al die bome

Hier sal jy stilte

Hier sal jy vrede

Hier sal jy rus by My kom kry.

 

Coenie de Villiers